IRIB World Service

هر شهید رسانه، سندی است بر مرز باریک حقیقت و قدرت. حبیب الله حسین زاده، تصویربردار شهید پرس تی وی، نه تنها روایتگر رنج افغانستان، که تجسم عینی تقاطع «خبر» و «خطر» بود. او با دوربینی در دست و آرمانی در دل، قدم به جغرافیای ممنوعه حقیقت گذاشت. او تنها راوی زخم های مردمش نبود، بلکه خود نیز به زخمی بر پیکر حقیقت جویی بدل شد؛ زخمی که خاموش نشد، بلکه فریاد شد بر بلندای رسانه ای که هنوز به مقاومت ایمان دارد.

به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، در دهم خردادماه ۱۳۹۶ (۳۱ می ۲۰۱۷)، زمانی که در مسیر خانه به سوی محل کارش بود، در یکی از مرگبارترین حملات تروریستی کابل – انفجار خونبار در منطقه دیپلمات نشین وزیر اکبرخان – جان باخت. انفجاری که بیش از ۱۵۰ کشته و ۳۰۰ زخمی بر جای گذاشت. حسین زاده نه در صحنه نبرد، که در میدان روایت، در حالی که تنها ابزارش دوربین بود، به شهادت رسید.

رسالت برون مرزی؛ از «خبر» تا «حقیقت»

حسین زاده نمونه ای از ده ها خبرنگار بومی و غیرایرانی است که با شبکه های برون مرزی همکاری می کنند و در مناطق حساس، گاه در سایه ناامنی، بار سنگین آگاهی بخشی را بر دوش می کشند. این شبکه ها، برخلاف بسیاری از رسانه های بزرگ تلاش کرده اند تریبونی برای روایت هایی باشند که یا سانسور شده اند یا هرگز شنیده نشده اند.

افرادی چون حسین زاده، با انتخاب ایستادن در سوی دیگر سکوت و تحریف، آگاهانه خود را در معرض خطر قرار می دهند. معاونت برون مرزی صدا و سیما، با تکیه بر چنین خبرنگارانی، نه تنها به روایت بحران ها می پردازد، بلکه تلاش می کند تحلیل و عمق سیاسی - اجتماعی این بحران ها را نیز به مخاطب عرضه کند؛ رویکردی که این شبکه ها را از بسیاری از شبکه های خبری سطحی نگر متمایز کرده است.

روایت خاموش شده

همکاری با پرس تی وی، خود نوعی اعلام موضع رسانه ای است؛ موضعی که با بی طرفی منفعل تفاوت دارد. حسین زاده در قامت تصویربرداری از رسانه ای بین المللی با زاویه دید مقاومت، حامل دغدغه هایی فراتر از مرزهای کشورش بود. او مانند همکارانش در دیگر نقاط بحران زده، بخشی از تلاش گسترده تر رسانه ای برای روایت حقیقت های مغفول در جهان بود.

شهادت حبیب الله حسین زاده در حین انجام وظیفه خبری، یادآور بهای سنگینی است که خبرنگاران متعهد در مناطق پرتنش می پردازند. او آخرین حلقه از زنجیره ای از عوامل خبری معاونت برون مرزی صدا و سیما نیست که در راه حقیقت جان باخته اند. افرادی که همواره در خط مقدم روایت های حذف شده ایستاده اند؛ روایت هایی که بسیاری از رسانه های جریان غالب یا نمی خواهند یا نمی توانند به آن ها بپردازند.

سکوت رسانه های بین المللی، بلندتر از انفجار

شهادت حسین زاده اگرچه با واکنش گسترده ای در میان رسانه های مستقل و کاربران شبکه های اجتماعی روبه رو شد، اما آنچه بیش از همه چشم گیر بود، سکوت معنادار رسانه های بین المللی غربی بود. این سکوت، نه از سر بی خبری، بلکه از جنس سیاست گذاری رسانه ای و معیارهای دوگانه ای است که در ارزیابی ارزش انسانی و حرفه ای خبرنگاران جریان های غیروابسته به غرب به کار می رود.

پرس تی وی در سال های اخیر بارها مورد حملات سایبری، تحریم های اقتصادی، توقیف پلتفرم های آنلاین و حذف حساب های کاربری در شبکه های اجتماعی قرار گرفته است. اما حالا، از حذف دیجیتال به حذف فیزیکی رسیده ایم؛ اقدامی که پیام آن روشن است: روایت های ناهمسو باید خاموش شوند، به هر قیمت.

جنگی فراتر از گلوله

در کنار جنگ نظامی، یک جنگ رسانه ای پیچیده نیز جریان دارد؛ جنگی که در آن رسانه های مسلط جهانی تلاش دارند انحصار روایت ها را حفظ کنند. در این میدان، شبکه های برون مرزی جمهوری اسلامی ایران ، با وجود تمامی محدودیت ها، به دنبال روایت های متفاوت، مستقل و در مواردی، ضدجریان هستند.

شهادت افرادی چون حسین زاده، سرنا شیم و مایا ناصر نه اتفاقاتی منفرد، بلکه بخشی از الگوی حذف روایت های مستقل در جغرافیای خاورمیانه است؛ الگویی که بر اساس آن، خبرنگار وابسته و همراه، در امان است، اما خبرنگار منتقد و مستقل، ناامن ترین حرفه جهان را بر دوش می کشد.

راهی که ادامه دارد

شهادت حبیب الله حسین زاده، پایانی بر راه او نبود؛ آغاز فصل تازه ای است در مسئولیت سنگین خبرنگاران متعهد. هرچند این شهادت زخمی بر پیکر رسانه است، اما همزمان یادآور آن است که حقیقت، اگرچه گاه قربانی می گیرد، اما هرگز نمی میرد.